radiohead : karma police

ang sama talaga ng araw ko. bukod sa ayaw na ayaw kong bumagyo kase namimiserablihan lang ako sa paligid ko lalo na kapag tumitingin ako sa labas eh, may potanginang gurang na player ang bumwisit sa araw ko. akala ata eh, sikat pa din siya hanggang ngayon, paimportante. pwe! ano tingin nya sakin utusan nya, PABOR lang yung ginawa kong pagpapareserve ng tickets nya hindi ko trabaho yun tas nung di nya nakuha yung seats na gusto nya, pagtataasan nya ako boses sa telepono sabay sisihin. ingrato. buti nga wala na siyang mabiling tickets. pagbaba ko ng phone, sa inis ko naiyak ako. kahiya nga nung tumawag ako sa opisina, hinahagulgulan ko na yung recent bossing ko nung kinukwento ko hinirit sakin ni ika nga ni shine eh: old and washed-up basketball player. nakakainis talaga kase napuno na ako, halos 1 week na akong nastestressed dyan sa mga potanginang ticket reservations na yan. ewan ko ba kase bakit pumayag si recent bossing na gawin namin yun for them. hay naku. wala na akong kaamor-amor sa mga gurang na yan. pinakitaan mo ng pagpapahalaga ng konti, bossing na kung umasta. as if ang laki ng utang ng loob namin sa kanila. i would rather work with players today na sinasabi nilang mayayabang, rather than deal with these washed-up and old ex-players na feeling superstars pa din. leche.

lagyan ko ng pangpurga mga powerade nila sa friday ng makita nila.

naaasar ako sa trabaho ko at nalulungkot ako sa buhay ko :(( drama.